Het laatste afscheid
Laten we beginnen bij het laatste afscheid. Vriendin, broer, zus en de familie van Robbin. Ik weet nu één ding heel zeker over mezelf: in het bijzijn ben ik heel dapper. En zodra ik weg ben, gaat de kraan open. Dat is inmiddels helder geworden.
Bij Joey was het ook even flink pijnlijk — veel verdriet. Maar gelukkig stond papa toevallig in de deuropening en kon hem direct opvangen. Even veiligheid in pa zijn armen. En daarna bij mama. Precies zoals het moet zijn. 🩷
De tandarts. Of: de slachtpartij.
Ik zal je het tandarts-avontuur nog even lichtjes vertellen. Voor mijn gevoel was het een complete slachtpartij. Ik dacht echt: mijn kiezen zitten straks van voor naar achteren en andersom. Ik wilde zonder verdoving, maar die beste man adviseerde dat sterk af.
Kut, dacht ik. Daar gaat de meid.
Mijn hoofd werd heen en weer geslingerd, een stofzuiger zoog mijn hele wang weg — en toen was ik klaar. Toen ik thuiskwam vroeg Robbin of ik oorlog had gevoerd, want het bloed zat tot onder mijn oksel.
Fijne ervaring. Ben er klaar mee. Dat begrijp je.
We reden weg. Eindelijk.
Maar toen was het moment er. We reden weg.
We reden met zijn allen weg alsof we een nat scheetje moesten laten — want een lange camper met een best lange kar eraan is een nieuwe combinatie en die is even spannend. Dus af en toe rook het even niet zo fris, maar het ging top!
Wel besloten we onderweg nieuwe achtervering te laten zetten, want dat voelde beter zei Robbin. Wonderbaarlijk genoeg had iemand in Hilversum tijd. En toen we er aankwamen bleek het een ware veringspecialist te zijn. Geen idee dat die mensen bestonden — goud waard!
Geen geknepen billetjes meer — een ontspannen derrière. We hebben het rustig aan gedaan en zijn gereden tot Hilversum voor die eerste nacht. Een goede keuze, want Joey kreeg het even flink moeilijk. We zijn gaan wandelen, even de zinnen verzetten. En hij kon vliegen met de drone. 🚁
Ik vind het belangrijk dat iedereen mag voelen wat er is op dat moment. We kunnen wel de struisvogel doen en onze kop in het zand drukken, maar als het even kut is, is dat gewoon zo. En aan mij om er voor mezelf én voor hen te zijn.
Is het leven kut? Adem het fut. Ik doe dit zelf écht ook — en ik leer het de kids. We voelen hoe kut het is, blijven ademen en zijn er gewoon even mee. En je zult zien: het wordt lichter. Zo ook bij Joey. En sindsdien gaat het heel lekker — met ons allemaal! 🌸
Frankrijk, een zelfscankassa en voetballers voor mijn tijd
Langzamerhand zijn we in Frankrijk. Daar maakten we kennis met de Franse supermarktzelfscankassa en de taal. We kunnen werkelijk geen drol maken van die taal en komen niet verder dan mayonaise en croissant.
Groot succes dus als je geen moer snapt van de scanner, alles op hol slaat, je boodschappen schimmel heeft en de medewerker je in het Frans probeert te helpen. Ik dacht echt: schiet me lek, maak hier een gat en ik zak weg.
Ik begon in het Engels, die man snapte dat ik uit Nederland kwam — en begon vervolgens alle Nederlandse voetballers van vóór mijn tijd op te noemen.
En gelijk heeft hij. Wij ook! We zien de lol er maar van in. Klotsende oksels drogen wel weer!
Over klotsende oksels gesproken — we hebben onze wasmachine in de kar gedoopt met de naam Fleur! Die meid wast al als een malle. Check mijn reel op Instagram — daar kun je haar bewonderen: bekijk hier. En laat haar dat ook even weten onder de post. Word ze blij van, die meid!
En toen kwam Parijs… en geloof me, daar zit nog een heel verhaal tussen voordat je daar daadwerkelijk doorheen rijdt. Je bouwt spanning op, je voelt het al een beetje aankomen, maar denkt nog: het zal wel meevallen. Nou… dat viel dus niet mee.
Nu hebben jullie alweer een geweldige tip van mij gekregen, gratis en voor niets, om nooit van je leven door Parijs te gaan rijden… zodat je er niet zo hysterisch bij komt te zitten als ik.
Maar naast dat heugdelijke feit, wil ik ook nog even delen dat er verder ook dingen zijn die ik wél onder controle heb en die helemaal flexy lexy lopen. Dave leert ondertussen al een beetje via zijn schoolprogramma — en dat vind ik op een of andere manier gewoon heel leuk!
Geen idee waarom, maar toch fijn!
Balans noem ik het maar. Ik ben dol op balans, mensen.
Kijk hem lekker gaan hier. Die lieverd. 🩷
Chartres. Het labyrint. En ik ben er al.
Toen we dat hadden overleefd, zijn we geëindigd waar we nu zijn: Chartres. Ik wilde hier graag — voor een tweede poging — het labyrint lopen. Deze kathedraal staat op een krachtplek waar leylijnen samenkomen. Heb je geen idee waar ik het over heb? Zoek het maar eens op. Ik vind het fascinerend — dan begrijp je wat ik bedoel. Waarschijnlijk vind jij er geen reet aan. Ik wel. Haha.
Maar wat denk je? Naast het feit dat ik mijn heilige maagd Maria-feestweek had — lees: dat wat alle vrouwen hebben één week per maand — en het net na volle maan was, was het ook nog eens het paasweekend. Het labyrint kun je alleen op vrijdag lopen. Perfect, dacht ik. Wat een combinatie voor een diepe ervaring.
De kathedraal is sowieso immens hoog en indrukwekkend — de energie erbinnenin ook. Het was al een belangrijke plek lang voor het christelijke tijdperk, en dat voel je.
Ik ben gaan zitten in het midden van het labyrint. En deed wat ik altijd doe — de kant van Brigitte die ik ook leef. Niet alleen het lachen en ouwehoeren. Maar ook diep voelen, weten, zien en daarmee ervaren.
"Je hoeft dit niet te lopen om ergens te komen. Je bent er al."
Ik zakte in rust, in liefde en zachtheid. Ik ademde samen met de kathedraal — hoe vreemd dat ook klinkt. Het immense gebouw veranderde in een aanwezigheid in en om me heen. Als één.
"Je bent er al. Dit is alles wat er nodig is."
Ik voelde eenvoud, blijdschap en vreugde.
Maar zoveel mensen lopen dit… en die voelen een diepe ervaring als ze het lopen. Zo’n intense ervaring… die wil ik ook wel voelen.
Alsof ik het in gedachten tegen haar zeg.
En dan… een glimlach.
"Het labyrint lopen doen mensen met hun hoofd.
Hoofden willen ergens komen… iets bereiken."
"Maar in deze diepte heb je het labyrint niet nodig.
De energie van deze plek is al genoeg.
Als je er maar in kunt zijn.
Kunt ontvangen… als een blanco pagina."
"Zonder doel. Zonder moeten.
Alleen aanwezig."
En dat doe je al.
Je hebt het niet nodig om het te lopen.
Je doet het al in wie je bent.
Ik stond op… en ik voelde het.
Het was rond. 🩷
Ik ben er al.
Nou ben ik nieuwsgierig… hoe voel jij dit?
Ben je ook eigenlijk altijd op zoek naar iets beters buiten jezelf?
Dat als je dit doet, of dat doet, je er dan écht klaar voor bent?
Als je dat hebt, alles nog beter is?
Als je dat doet, je nog verder komt?
Maar is dat eigenlijk wel zo?
Is het niet zo dat als we kunnen zijn met het ongemak — en ons eraan kunnen overgeven — het eigenlijk allemaal precies goed is zoals het is?
Exact zo moet zijn.
Niet tegen ons, maar vóór ons.
Iets wat ons iets wil laten zien.
Voelen.
Laten weten.
Nou schattepetat… dit was weer 50 shades of Brigitte. 😄
En je hebt ook mijn andere kant een beetje meegekregen.
Ik zei het al: 50 shades of everything.
Bedankt voor het lezen en tot volgende week! ♡
Bedankt voor het lezen en tot volgende week! ♡
een nieuw verhaal.
Van chaos naar rust.
Van klotsende oksels tot inzichten.
Gewoon… Brigitte.